17 juli '24.

 Bij zomer hoort ook -af en toe eens- een goed onweer. Donder en bliksem en gutsende regen. Fauna en flora houden er van, mensen niet. Sommige auto's staan al meerdere dagen met volledig open ramen in de straten geparkeerd waardoor het interieur eens een euh opfrisbeurt toebedeeld krijgt...

Ann's aardbeien zijn lekker geweest en de natuur laat me weten dat de frambozentijd is aangebroken (super veel struiken, wild in de tuin én ik moet me niet zo diep bukken!).

Mijn herstel verloopt traag maar gestaag: me scheren en wassen wordt makkelijker en de dagelijkse wandelingen worden langer, zelfs mijn snelheid neemt toe.
Bukken, rekken en strekken blijven voorlopig pijnlijk... Rusten lijkt een noodzakelijk kwaad!

Omdat Québec mijn dokters en chirurgen niet rechtstreeks wil vergoeden komen de facturen nu vlotjes binnen vallen. Eén per één mag ik dan een dossiertje samen stellen en richting Québec sturen, in de hoop om na 55 dagen een percentage terug gestort te krijgen.
Het is wat het is (en ik kreeg van de federale overheid een tijdelijke ziekteuitkering geregeld)...

Omdat ik met een de-googlede Murena phone werk laat Blogger niet langer toe dat ik hier nog langer -en vanaf mijn phone- foto’s toevoeg...

Spannend!

 Was ik net Ann's rijpe aardbeiend gaan plukken (meermaals per dag, vóór de eekhoorns dat komen doen), stopt een RCMP pickup dwars over de altijd zo rustige straat! Ik dacht: de buren hebben gereclammeerd da'k mij niet mag of kan bukken, behalve om aardbijen te pikken... tot de bestuurder nogal zwaar bewapend uitstapt en dekking zoekt. Ik hoorde sirenes naderen... De vuilkar -net niet bij ons geraakt- moet rechtsomkeer maken. Meerdere politiemensen in de tuinen bij de overburen! De "back alley" werd afgezet waardoor Ann en kleindochter niet tot bij opa Herman geraken...

Even later vernemen we dat er zich drie huizen lager een gewapend probleem voordoet en of we in onze kelder willen gaan schuilen (niet dus). Tijdens mijn ochtendwandeling (ik stap om 08:30 en om 20:30) was er nog niks vreemd te merken

 daar bij de buren.

Enfin... We zijn inmiddels al drie uren later en en er is nog niks opgelost (de pickup's motor draait nog en een zwaar bewapende RCMP'er zit nog in dekking achter een boom, hier schuin tegenover).
Via de achterdeur sluip ik buiten: tijd om de aardbijen te gaan tellen!

Calgary Stampede...

 Vrijdag de 5de juli...

Vandaag start hier in Calgary "The biggest outdoor show on earth". 

https://www.calgarystampede.com/
Yep, de zoveelste Calgary Stampede. Nope, niet voor mij wegens veels te druk!

Mijn rijdend nest dat werd gisteren door HermAnn's zoon opgehaald en staat nu bij TSTQ in Calgary om er de problemen gevende electriciteit (solar, shore power, charger,...) na te zien én hopelijk probleemloos te laten functioneren, tegen da'k over enige weken opnieuw zelf zal mogen rijden.
Vermoedelijk typisch voor Canada: Volgens de brochure van het Kelowna Hospital mag dat na 6 weken, volgend op mijn operatie, en volgens het rapport van de dokter die de EP-test op mij uitvoerde mag ik al na 4 weken zelf sturen (en na 12 weken dan commercieel weer gaan bollen).

Ondertussen komen de eerste " medische" facturen binnen vallen en overduidelijk komt " de mutualiteit" uit Québec omzeggens nergens financieel tussen beide (geen medicatie, geen ambulance transport,...).
Ik kijk inmiddels uit naar enige tussenkomst van onze federale overheid...

Hoop doet lenen.
Toch?

De tijd gaat snel!

 Het schiet op!

Gisteren, 22 dagen na de ingreep, naar "emergency" geweest om er mijn Prineo (wond-dichting-verband) te laten weg halen. Al m'n lidtekens kunnen nu -onder de zon- genezen. Heb er feitelijk weinig last van.
Vlakbij het hospitaal dan met Herman een pizza wezen halen en daar door een onbekende aangesproken. Mijn lidtekens kwamen hem bekend voor gezien hij "op rehab" met hartpatienten werkt. Volgens hem ben ik er duidelijk goed vanaf gekomen (t.o.v. veel andere patienten, waarbij functies als vingers, handen, voeten of tenen niet meer werken...). Nog volgens hem zijn er na die zogeheten covid vaccinaties opvallend veel hart-operaties te melden! Naar eigen zeggen werd hij enkele maanden op non actief gezet, wegens niet gevaxxt (volgende stap is nu zijn werkgever voor de rechtbank dagen, voor broodroof!).
Enfin... de pizza heeft gesmaakt.

Vanmorgen met Herman richting pedicure gebold want die kapotte ribbenkas laat me niet toe om lang genoeg gebukt te blijven om zelf mijn teennagels te knippen. Dát was genieten, daar bij die aziatische dametjes!
Of dat nu makkelijker wandelt ga ik dadelijk gaan merken zie!

Lang weekend!

 Canada Day, lang weekend, hier. De meiklokjes en seringen raken stilaan uitgebloemd.

Vandaag super zonnig (na een paar natte en heel kille dagen) en dus liet ik me naar de Farmers Market in naburig Millarville voeren. Veer Art en artusanale producten. Het verse fruit en dito groentekes worden er van uit BC (goed 4u bollen!) aangevoerd. Ook enige andere lekkere producten geproefd. Er stond zelfs een kraam met Belgian Waffles!
Of ik er de komende paar dagen naar de paardenkoers of de rodeo ga valt nog te bezien (lijkt me iet of wat te druk). Tegen dinsdag wil ik ook nog wat "papieren" klaar krijgen, om van Healtht Care enige centen retour te krijgen én de plaatselijke Walk In Clinic verwacht mijn dossier om een Family Doctor toegewezen te krijgen...

Werk aan de winkel!

Weg uit het hospitaal.

 Laatste ontbijt in het hospitaal! Vandaag kom ik voor 't eerst terug in de buitenlucht, na al die weken! Heb gisteren mijn vlucht naar Calgary geboekt, nadat ik de goede resultaten van die EP-Test te horen kreeg (geen defibrillator en dus mag ik over een paar maanden opnieuw commercieel bollen!).

Net mijn physio (trappen lopen) gedaan. Dadelijk wordt mijn mini-monitor door de Nurse ontkoppeld en kan ik me aankleden (het ziet er t'shirt weer uit!). Een vracht medicatie voor twee weken wordt klaargemaakt en rond 10:30 zullen ex-collegas Mike & Jessie me naar de Airport voeren. Aan de andere kant (Calgary) zouden Herman & Ann me dan opwachten. Prima plan, me dunkt!

Het herstel kan gaan beginnen.

Zondag 20 juni. Kelowna BC.

Ik beeld me graag in da'k in Scottland ben: Lichte regenval boven de Loch met de groene bergketenen op de achtergrond. Ben ook al dagen ik een kilt op de been (met of zonder ondergoed?).
Hallucinaties... daar zijn al die medicatie ook goed voor (en sommigen houden er blijkbaar van). Ik WIL gewoon eens door-slapen!
Mijn lichaam herstelt anders goed, na de zware ingreep: lidtekens, bloedwaarden, nieren en andere ingewanden, vochtafdrijving, het hart zelf,,...
Eten (of appetijt) valt nogal tegen en tel daar die vermoeidheid bij op... Misselijkmakend!
Normaal had ik gisteren het hospitaal al moeten verlaten maar dankzij dat uitgestelde onderzoek mag ik hier nog een paar dagen op mijn effen komen. Ben dus momenteel naar interessante vluchtprijzen -Kelowna-Calgary- aan't uitkijken.

Zondag.

 Nogal weinig personeel voor handen, deze zondag, zo vernam ik. Tja, als ik door het raam kijk dan zou ik ook liever buiten vertoeven hoor! Toch bood "mijn verpleegster" aan om een heuse "echte" koffie voor me op te gaan halen (wij krijgen een zakje oploskoffie = bucht, bij ons ontbijt!). Toen ik vroeg om er wat boter én cocosolie aan toe te voegen moest ze lachen...

Tijdens mijn ochtendwandeling door de gangen kwam ik de dokter met dienst tegen en die liet me weten dat ik misschien niet geopereerd zou worden, morgen namiddag (urgenties, weekend, bla bla bla...). Doch... een paar uren later kwam "mijn verpleegster" melden da'k morgenochtend als eerste de operatietafel op zou gaan. Eh!? Er kwamen opnieuw vragenlijsten aan te pas en een eerste scrub-shower is al achter de rug. Maar... tijdens een zoveelste wandeling ging het alarm hier af en op de monitoren merkte ik dat mijn sportieve buurvrouw (kamer 228) haar hartslag was weggevallen. Do'h! Nogal wat mouvement op de gang, op zo'n moment. Goed georganiseerd, zo te zien, en de jonge dame kan "levend en wel" naar Intensieve gerold worden. Vast en zeker is nummerke 228 over een uur opnieuw verhuurd.

Enfin, ik hoop maar dat de chirurgijn morgenochtend uitgeslapen aan mijn motor kan gaan knutselen. Met een goeie "revisie" kan ik weer een 100.000 km verder. Toch?

Vrijdag, een week na het ongeval.

 Normaal ben ik een buikslaper, de ganse nacht draaiend en kerend, alles behalve op mijn rug slapend (vandaar ook da'k nooit de beste sluipschutter ben geworden in het Belgies leger).

Vergeet de nachtrust dus maar, met gebroken ribben, in een hospitaal. Bij regelmaat gaan er ook alarmen af (brandalarm, of mijn buurman z'n hart dat stil valt, of een ontsnapping, of...?).

Veel Filipinas aan't werk op deze afdeling, welke ik aan't lachen breng met enkele woordjes of uitdrukkingen ik ken in -hun- Tagalog. Zolang ze mijn maar niet doen lachen, met die kapotte ribbenkas!

Er is genoeg te eten en het is lekker, wat betekent dat de kwaliteit heel bedenkelijk, heel goedkoop is (processed food, oploskoffie, zakjes zoet en zout bij gevoegd,...).
Ik overleef het hier wel. Toch?

Straks komt de chirurg langs en verneem ik hopelijk wat ze hier verder met mij zinnens zijn...

Van mijn collega's, grapjassen...

Geniet!

 Wa's gebeurd?

Ik werd pijnlijk wakker in een ziekehuisbed, omringd door een paar van onze managers en een dokter. Naar verluidt was ik "dood" uit onze autobus gevallen en hebben onze Riverguides gelijk CPR op me toegepast! Bekwame collega's en een súper Rafting Community! 

Let wel, zelf herinner ik mij helemaal niks meer van het voorval hoor... 

Eens stabiel was het tijd om mij per ambulance van het hospitaal in Golden naar Cranbrook te voeren, voor CT-scans. Niks verkeerd mee en dus tijd om een Air-Ambulance op te snorren en mij naar de hart specialisten in Kelowna General Hospital te vliegeren.

Nu dacht ik da'k al jaren gezond bezig was (truckstop keto en veel bewegen) maar... nogal enige aders bij mijn hart zitten duidelijk serieus dicht geslibd.

Ben overal prima opgevangen en omringd door respectvolle hulpverleners. Chapeau!

En hier, ter plaatse, wonen ex-rafting-collega's Jessie en Mike welke dagelijks binnen springen en spulletjes mee brengen om mijn leven leefbaar te houden (boeken, gemberdrankjes, keto snacks, gsm-lader, ondergoed, scheergerief, deo, ..., zelfs mijn vuile was wordt bij hen gedaan!)

Volgende week sta ik geboekt voor een open hart operatie. 

Wordt dus nog vervolgd!

Off Duty, met Duitsers...

 Donderdag en de temperatuur stijgt vandaag van 1 naar 15 graden. Iets te kil voor de tijd van 't jaar. Toch?

Na een gezellige avond bij een ex-collega-buschauffeur en z'n vrouw, al vroeg weg uit Golden want de Highway East ging een paar uren afgesloten worden (construction). Even bij de Riverbase gestopt om er de planning te gaan bekijken, vóór ik naar een geschikte campeerplaats op zoek ging. 

Op wandel bij de rivier merkte ik een Europese truck op, het stel, duidelijk op zoek naar een campeerplaats. Enige minuten later parkeerden ze hun M.A.N bij mijn Van.

Heb wel enige "ervaring" hier en was dus trots om hen -al wandelend over de Forest Service Roads- tot twee maal toe- een Blackbear te laten fotograferen!

Het Duitse koppel -van rond mijn leeftijd- is al twaalf jaar op reis, van Europa en Afrika naar Zuid- en Centraal Amerika, nu in Noord Amerika aangeland.

Tijd nu voor een hapje en een drankje. Morgen start mijn nieuwe werkweek!

Joechoew!

Off Duty in Golden BC.

 Een jarenlange traditie bij Legendz Diner is hun "All you can eat, spaghetti tuesday". Ik daar dus naartoe!

Men herkende mij nog (goed of slecht teken?)!

Lekker hoor!

Wat mijn job betreft: woensdag en donderdag zullen mijn "vrije dagen" gaan worden, de komende maanden.

Vandaag dus "op dool" in Golden ofte... Wandering Around And Eating Icecream.

Let the show begin!

Nog vroeg op het -rafting- seizoen

Van de drie buschauffeurs ben ik vandaag nummerke 2 en met maar veertien klanten ben ik dus euh... ballast.

"Wat doe je, de ganse dag, in een Van, in Golden?" vragen de collega's dan. "Wandering around and eatin' ice cream" is mijn antwoord... Ik stap inderdaad véél en ga regelmatig eens ergens eten. Een mondje spaans leren doodt de tijd (Hombre!? Dos cervesas por favor...).

Onze Riverguides, na een trip, die doen eerder letterlijk aan klantenbinding: Terwijl de Drivers dan mocca's en andere warme dranken serveren, flirten onze flamboyante gidsen met hun vrouwelijke klanten. En naast de gebruikelijke fooien worden er ook wel telefoonnummers gewisseld. Tja... tourisme... vakantie... schoon volk... camping...

Enfin... Ik neem graag aan dat ons team nu volledig is: Zaterdag nestelden zich nog drie Riverguides, zijnde twee "oude bekenden" uit Costa Rica en een jonge dame uit Zuid Frankrijk.

Zomer 2024.

Even testen of dees hier nog werkt, na goed tien jaren zonder vertelselkes...

Nu, van op mijn cellphone en van uit m'n Campervan: yep, "Working On Wheels" of ook wel "Workamping" genaamd heeft de (werk)plaats van Longhaul Trucker ingenomen!

Al de derde zomer op rij da'k naar "het verre westen" trek om er seizoenarbeid te gaan verrichten. Van half mei tot september, in BC, als Bus Driver/Trip Photographer voor een Rafting bedrijf in The Canadian Rockies. Aansluitend zak ik af tot in Alberta om er als Harvest Truck Driver aan de slag te gaan, tot het einde van de oogst.

Sinds een paar weken huur ik een officieel postbus adres in Alberta's Foothills en keer ik dus niet meer naar het oosten weer.

Alicht moet ik ook maar weer gaan posten op Blogger, om het winterseizoen "leefbaar" door te komen...

Twee jaren vlogen voorbij.

Service New Brunswick, Sussex, en op de late namiddag van de laatste dag van 2012 behaalde ik mijn Class 1 rijbewijs. Ben hier dus aan mijn derde winter begonnen, op dit grote continent.
Warme kousen mogen niet ontbreken bij zo'n verjaardag. Heb dus mijn Witte een stel AutoSock for trucks cadeau gedaan. The simple solution, gelijk ze hier zeggen.

Andere opmerkelijke feiten :

- Barre wintertoestanden weerhouden lifters niet om gepakt en gezakt door dit immense continent mee te reizen.

- Wij (Canadese truck drivers) zijn ook onderhevig aan de Amerikaanse regelgevingen en eerder deze week schrapte ene president Obama eigenhandig enkele regeltjes uit de rij- en rusttijdenwet welke amper een half jaar nieuw waren. Theorie (denkers) en praktijk (doeners) liggen soms ver uit mekaar... De kans op vergissingen -en dus ook overtredingen- verkleint weer, yehaa!

- Elke dag van de voorbije 3 weken dat ik tussen Toronto en Halifax over de Transcanada Highway bol, kom ik minstens 1 nieuwe MAN truck (chassis - cabine, 6x6) tegen, op transport gezet in westelijke richting (wie weet waar heen??). Goe bezig MANnekes!?


Het lijkt hier stilaan op de Playboy maar dan zonder bloot! En dus bij gebrek aan euh spannende avonturen sluit ik met dit vertelselke officieel deze blog af.
Goed twee derden van mijn volgers leggen er zich bij neer. Voor de overige twee derden... ben ik nogsteeds makkelijk volgbaar en actief via mijn pagina op Google+ en verder blijft Van's Canada Drive voorlopig ook gewoon leesbaar, deelbaar en dus open.
Ik dank u voor uw'aandacht.

De play-boy??

Ho ho how, 2015 zal maar 1 keer passeren. Geniet er dus van!

Yup Rudolph, yup !

Winterpret...

... en het is nog maar november...

Greater Moncton Area is aan het bekomen na de eerste winterstorm. Takken en bomen gingen plooien onder een zware laag sneeuw gevolgd door ijsregen. Kapotte bovenleidingen en stroompannes waren het gevolg.
Maandag zou het hier alweer +8 gaan worden.

Machtig mooi is het allemaal wel, tot je bij een "open" truckstop 700 L fuel in twee tanks mag staan kieperen, gevolgd door een 40 L tergend traag lopende DEF vulling. Aansluitend de combinatie enkele meters vooruit rijden en met stijve vingers opnieuw alle gegevens intikken om een 80 L reeferfuel te kunnen tanken. Brrrrr...
Met een nieuwe truck de winter in, vergt natuurlijk ook enige aanpassing! Zwevend en zoekend, op die voor mij "onbekende" Bridgestones! Meer dan noodzakelijk nu is tijdig tanken. Enerzijds om condens in ledige tanks te voorkomen, maar ook omdat er -door het bijkomend gewicht van de euh betonneuse- meer dan 200 L minder brandstof aan boord is. De LED koplampen geven beduidend meer licht maar warmen niet op zodat sneeuw (of aanvriezende mist) een dikke ondoorschijnende laag gaat vormen op de volledige lamp-units. Net als de LED achterlichten op onze trailers moet ik nu tijdens sneeuwbuien ook de aquariums vooraan regelmatig schoonmaken, om goed te zien en om gezien te worden.

Herinnert u zich deze nog?

Goed een half jaar geleden landden spitsbroeders Eric (met K) en John (zonder K) in de Canada. Van die straffe gasten ontbreekt verder echter elk spoor...(lees ook http://vanscanadadrive.blogspot.ca/2014/05/ze-zijn-geland.html).

De doggies hebben blijkbaar een spoor gevonden...

Een ouwe Indiaan, vredig lurkend aan zijn pijp vertelde me onlangs nog : Sommige vrienden zijn als de schaduw. Je ziet ze alleen als de zon schijnt. Anderen zijn als de zon zelf. Ze komen op als het donker is.

Waar de sterre stille stond...

Juist ja. Over 13 maanden vieren we weer kerstmis!
Heb zojuist opnieuw 13 verse rij-uren en of 14 verse werk-uren verkregen, wegens het feit da'k exact 10 uren  op een nieuwe lading sta te wachten in Portage La Prairie, MB. Als onze dispatchers dit in't oog krijgen volgt er gegarandeerd een nachtelijke stukgoed rit vanaf Winnipeg, MB richting Chicago, IL. Volgens Het Net zijn ze daar nu -na Buffalo, NY- druk hun witte kerst al aan't inoefenen.

Voor mij dus genoeg tijd gehad om weer alle voorraden bij te vullen. Je zal maar ergens 30 uren vast komen te zitten tijdens een sneeuwstorm of andere panne...
Zo had ik vanmorgen hier naartoe in alle vroegte willen tanken en douchen in de grote Flying J, ten westen van The Peg. Wat bleek? Vanaf de afrit tot goed een halve kilometer voorbij de "J" was alles pikdonker. Geen verkeerslichten, hotels, garages, kerkhof, alles zonder stroom. Aaaagh!
Transportbedrijven als het onze hebben land- en streekgebonden contracten met brandstofleveranciers en als soortgelijk probleem zich voordoet in -ik zeg maar- Kapuskasing, ON dan heb ik de eerste 300 KM in oost of westelijke richting geen pomp meer ter beschikking waar ze "onze" betaalkaarten aanvaarden.
Bijkomende stressfactor, als men met een electronisch logboek werkt is "tijdig een veilige slaapplaats vinden" wetend dat men hier soms gerust 200 Kms door de bossen kan crossen, met enkel de keerpunten voor de sneeuwploegen naast de baan...
Het blijft allemaal spannend!

Intussen hangt de betonneuse onder de cabine van mijn Witte al bijna de ganse dag te grommelen. Op die manier heb ik beschikking over 110 Volt / 1300 Watt, worden de batterijen opgeladen en blijft de temperatuur van het koelwater en die in de cabine op ongeveer 15 graadjes hangen, terwijl mijn buitenthermometer toch  -17 graden aangeeft. Bijkomend groen voordeel : dit verbruikt een pak minder brandstof dan een stationair 800 toeren draaiende zes-cilinder (= 3 L/u).

Op twee tijdzones verschil met de thuisbasis is't hier ook al prachtig wolkenloos donker.
Ik ga alvast de sterren na-tellen...

Sprokkels part 4.

Brampton Terminal, en alweer 23 van de 36 uren reset gepasseerd. Morgenvroeg kan ik opnieuw aanzetten, enkel werkend met mijn electronisch logboek. Wegens de nieuwe plaatsing van dat satelliet en e-log gedoe was ik tijdelijk genoodzaakt om "papier" en "computer" te combineren...

Tijd zat voor was en plas, om uit te gaan eten, te shoppen (veilige wintervoorraad),...
M'n kousen en jeansbroek duidelijk te vroeg uit de droogkast gehaald en dadelijk aangetrokken... Het vringt tussen mijn tenen en m'n billen en al na een paar minuten loop ik -denk ik- rond als een bejaarde paaldanser met epileptie-aanvallen. Ambetant dus !

Mijn Witte heeft intussen al meer dan 11.000 KM op de -nieuwe- teller staan. Al m'n spullen vinden nu stilaan een vaste plaats en nieuwe vloermatten gaan het wat aangenamer maken om op kousevoeten rond te lopen in de Duplex (men zou denken dat Scandinavische trucks hier treffelijk geisoleerd zijn, maar niets is minder waar). Heb gelijk de Vent Shades aan of in mijn zijruiten bevestigd (we stonden hier vandaag toch onder een stralend zonnetje) en alle reservoirs werden nagezien en treffelijk bijgevuld.
Ooit was deze Volvo cabine een nieuwe en ongeziene maatstaf voor de Amerikaanse trucks. Veel is er niet aan veranderd in de voorbije jaren. Zo is de ergonomie van het dashboard (de knoppenwinkel, zeg maar) dringend aan verbetering toe. Ik noem het eerder Vergonomie, zoals sommige schakelaars nogsteeds uit het zicht onder het stuur verstopt zitten ...

Had de voorbije paar dagen feitelijk weinig kilometers afgelegd als gevolg van enkele sneeuwstormen in de buurt van de landsgrenzen. Naar verluid is er zo'n euh donderwolk in panne gevallen boven Buffalo NY waardoor ze daar op sommige plaatsen in twee dagen wel twee meter sneeuw te verwerken kregen. Dit viel zelfs in Alaska nooit eerder voor (opwarming van de aarde zeker??)! Ik was ze daar dinsdagavond -gelukkig- net te vlug af !  

Benieuwd wat m'n Travel Agency voor de komende dagen in petto heeft.
Geniet van jullie weekend !

Atlantic Bear 233568, mijn -nieuwste- rijdend nest.

Al ruim drie weken stonden er twee nieuwe en identieke maar werkloze Volvo 780'ers voor Atlantic Bear Transport bij de leasemaatschappij, op amper 200 meter van onze shop, wachtend op nummerplaten en of chauffeurs.

Vrijdagochtend werd eindelijk de eerste -maagdelijk witte- trekker afgeleverd. Met 2760 Km op de teller is dit de jongste trekker welke ik hier als mijn rijdend nest mag gaan inrichten.

Oud & nieuw.

Black Volvet, die was feitelijk net op tijd bij onze shop. Een van de riemen bleek redelijk beschadigd door een kapotte spanner. Terwijl dit euvel hersteld werd kon ik alvast mijn spullen van de zwarte naar de witte cabine verhuizen. Beide trucks kregen gelijk nieuwe Day & Ross decals aangemeten. Tegen donker hingen er eindelijk nieuwe nummerplaten op 233568 en had Black Volvet haar welverdiend nieuw winterschoeisel aan. Collega Brian zal er voornamelijk in de Atlantic Provinces mee gaan rondcrossen.

Mijn "Witte" heeft een super lang chassis en staat rondom rond op Bridgestones. Penske werkt -op 1 uitzondering na- niet met Michelin. Ben benieuwd hoe dat rijdt en vooral hoe ver ik er mee zal geraken? Het geheel wordt trouwens afgeremd door schijremmen!

Om beter te zien gebruikt Volvo nu LED koplampen, en zonder die Moose-bar voorop zal dat een pak klaarder worden, vooral naar de zijkanten toe. Verzekering-technisch gezien weet ik dat de originele bumper binnenkort toch weer vervangen wordt door zo'n vringijzer.
Dat wordt -met onze McCain ladingen- telkens weer opletten voor overgewicht op de stuuras!! Mede daarom geen staande uitlaat meer. Een grote fueltank links en een kleinere fuel tank rechts, naast de APU (= auxiliary power unit = betonneuse =  tri-pac, welke voor externe stroom + airco + verwarming kan gaan zorgen als 't beestje stille staat). Gevolg van die tri-pac is dan weer een computer-geintje van "de denkers" : met de truck op de handrem valt een draaiende motor na vijf minuten ALTIJD stil (lees : zuinig!?)! Zij gaan er dus duidelijk van uit dat zo'n APU winter en zomer z'n medewerking zal gaan verlenen om ons hoofd koel of ons lijf warm te houden. Hop doet lenen...

Goed vijfhonderd pony's zijn onder the hood gestald. De cabine hoogte en stuurpost van een 780 zijn nagenoeg onveranderd t.o.v. een 670 model maar achter de portieren wordt de bodemplaat een stuk breder en vooral langer. De leefruimte is rijkelijk groot (en dus ook redelijk zwaar...). Een heuse duplex zeg maar!
Alleen jammer (maar typisch voor Noord Amerika) dat het decennia duurt voor "de denkers" eindelijk de schakelaars op de juiste plaatsen- en allemaal zichtbaar in het dashboard gaan verwerken. Kritische bedenkingen of tests in tijdschriften als Truckstar of France Routes -om er maar een paar te noemen- worden niet gehoord.

Handige uitklapbare Upper Bunk Step.
Verstelbare Flatscreen steun.
Grote koelkast.









Er staan intussen al bijna zevenduizend kilometers op de teller en mijn Witte was al twee keer in een garage (Max. snelheid + Cruise control bijstellen en levenloze betonneuse opstarten). Alle nodige papieren en betaalkaarten, -stickers en -tags zijn in mijn bezit.
Van Master Luc kreeg ik alvast een CB in bruikleen en geplaatst. Eerstdaags volgt de installatie van PeopleNet's e-log en satellietcommunicatie nog... Tot aan mijn volgende reset ben ik genoodzaakt om een papieren- en een electronisch logboek te combineren. Aaaagh!

Het werd dus toch geen rood modelleke...

Ook dit is Canada...

Beaver Moon. Zo noemt men volle maan hier in november. Heel lang geleden, voor er sprake was van navelpiercings en GSM's, was beaver moon HET moment om nog bevervallen uit te zetten, voor de waters zouden dicht vriezen. Hun warme pelsen waren meer dan welkom tijdens de koude winter.

Beestje op 't dak !

Bovenstaand prentje toont dat de plaatselijke bevolking nogsteeds graag jaagt. Weinig avontuurlijk als ik ben zoek ik mijn eten liever in de winkelrekken...

Nogsteeds geen nieuwe banden voor Black Volvet.
Niet makkelijk om drivers te vinden die voor onze opdrachtgever willen werken. Ook de lagere verloning hier in't oosten zal er vermoedelijk wel voor iets tussen zitten. De chauffeur welke op deze truck zou komen rijden heeft al afgehaakt nog voor hij aan de slag zou gaan!
Mij houden ze intussen zoet met winkelbevoorradingen in the Maritime Provinces (bijv. 1 trailer met 5 klanten, goed voor 1500 Km in 2 dagen), tot de nummerplaten voor mijn nieuwe speeltje eindelijk afgeleverd worden. En zolang Black Volvet zonder driver stil komt te staan hoeft er ook niet geinvesteerd in duur schoeisel...

Tijdens mijn voorbije reset @ the farm alvast heelwat overbodige spullen uit Black Volvet gehaald en wat orde gebracht in mijn materiaalkoffer. Twee zaken die daarin nooit mogen ontbreken : Duct Tape en WD40 ! Zaken welke vast zitten maak je los met WD40 en spullen welke los zitten terwijl ze vast horen te staan herstel je met Duct Tape.

Er loopt alweer een satellietbericht binnen. Een stukgoedlading is klaar om naar onze Moncton terminal te brengen... Prima!