Trains, trucks and me.

Onderweg, gelijk de ganzen...

In oudere topics had ik het al over treinen. De soms kilometers lange goederentreinen en vooral dan de machtige diesellocs blijven me hier boeien. Luid toeterend bij iedere overweg zijn ze vooral storend als er geslapen MOET worden. Dit luide getoeter is echter verplicht : vrachtwagens welke gevarengoed transporteren en bussen zijn evenzeer verplicht om bij elke overweg (bewaakt of onbewaakt) te stoppen, te kijken en te LUISTEREN of er geen trein aankomt, om dan hun weg voort te zetten. Ik kan er ook niks aan verhelpen...

Canada's spoorwegnet behoort met zo'n 50.000 km rails tot 's werelds grootste. De snelste en beste treinen vervoeren echter vracht (hebben voorrang op passagiers)!
Voor de toeristen met veeeel tijd is het anderzijds DE aangewezen manier om relaxed van 's werelds meest spectaculaire landschap te genieten. Een fijnmazig (?) busnetwerk -waarvan Greyhound de meest bekende is- voert je langs Travel Centers en steden en dus ook naar stations.

TA in Troutville, VA

Op dit eigenste moment sta ik in Virginia op de TA parking (= TravelCenter of America) van Troutville naar een nieuwe lading te wachten (en dat ziet er niet direct gunstig uit). Dat ligt op een dikke 1600 km vanaf onze Hartland basis in New Brunswick en voor 't eerst was ik eens "uren" te laat op mijn losafspraak. Deze reis zuidwaarts liep achtereenvolgens door de staten Maine, New Hampshire, Massachusetts, Connecticut, New Jersey (waar ik New York voor 't eerst eens niet via de Bronx en George Washington zijn Bridge ben gepasseerd, maar wel via een omweg van 10 km over de Tappan Zee Bridge heen), om verder door Pennsylvania, Maryland en West Virginia uiteindelijk in Virginia te belanden.

Over de Tappan Zee Bridge...

Geen wolkje aan de azuurblauwe lucht. Enkel een koppel arenden cirkelt hoog boven onze trucks. De grote parking loopt stilaan vol en voor de overblijvende vrije plaatskes is enige stuurmanskunst vereist (of, net als ik, goed op tijd aankomen helpt ook al veel...).
Treinen heb ik hier nog niet gehoord of gezien en dus is't genieten van de prachtige Blue Ridge Mountains. Toch opmerkelijk, hoe de natuur hier veel trager naar herfst evolueert...

Het zijn de dwarsliggers die een spoor recht laten lopen.

Thanksgiving Day (CA).

...en de Canadese oogst is nog belange niet binnen...

Vorige vrijdag na de noen en via "de 40" uit Montreal vertrokken richting Hartland terminal. Lange files, 24 graden warm en niet bij te houden aantallen pick up trucks welke quads en andere gemotoriseerde speeltjes naar "het bos" trekken. Een lang weekend kondigt zich aan...

Platten tube op de Transcanada...

Zaterdag hou ik me welwillend bezig met shunterwerk (= ritten binnen een straal van 100 km) tot er een US lading voor mij klaar blijkt, in onze "frituur" van Grand Falls. Lossen in Fogelsville, PA, zo'n 1100 km lager aan de oostkust is pas voorzien tegen maandag late namiddag. Tijd zat, en dus eerst poetsen en tanken. De kuisers van East Coast Truckwash sluiten rap hun poorten als ik de parking opdraai. Het is dus 18u geweest, grrrr...
Mijn rij-uren raken toevallig op bij mijn favoriete Walmart en Irving BigStop in Newport, ME.

De zondag verloopt rustig (zowat iedereen is wel ergens in een bos aan't crossen). Ik kan zelfs uitgebreid gaan eten bij Wendy's in de Pilot truckstop van Milford, CT nada'k eerst mijn reefertank heb volgekieperd. De vlakbij gelegen Truck Wash is open en da's goed nieuws voor  # 23336.
Op hooguit een kwartier ben ik New York gepasseerd en de George Washington Bridge over.
M'n GPS vindt zijn weg en er blijkt ruimte genoeg om bij het vrieshuis te overnachten. Veel Day & Ross - en andere truckladingen komen en gaan, aan de lopende band en vooral op afspraak...

Bling bling and me...

In tegenstelling tot Canada mag er in de US tijdens off duty en reset (= voor persoonlijk gebruik) rondgereden worden MET een trailer achterop de trekker. Dat komt goed uit om in een nabijgelegen truckstop mijn was en plas te gaan doen. Maandag na de middag meld ik me opnieuw aan en ze willen proberen om me toch vroeger dan gepland te lossen, wat nog lukt ook. Master Luke en zijn driver Valere komen ook deze kant uit. Luk bolt richting North Carolina en Val lost hier vanavond bij het vrieshuis.
Intussen sta ik al zo lang off duty da'k beter gelijk mijn 34 uren reset neem. Er volgt zelfs goed nieuws vanuit Hartland : Een satellietbericht meldt dat er amper 20 km verderop een vracht op me wacht, welke dinsdag 10am geladen kan worden om 24 uren later boven Toronto gelost te worden. Mits een beetje toverwerk sta ik die nacht rustig te maffen op de parking van een grote fruitsappenfabrikant (tussen 10pm en 4am passeren er geen luid toeterende goederentreinen langs het dubbel spoor dat dwars doorheen de Plant loopt...). Van dat samen kalkoen eten op thanksgivin' komt dus niks in huis...

Dinsdag voor 9am ben ik alweer zwaar geladen en toverend op baan, in noordelijke richting. Da's werken geblazen in dit mooie bergachtige gebied. Gedurende de voorbije twee weken heeft het omzeggens niks geregend en na de noen is't nogsteeds rond de 20 graden warm. 's Nachts koelt het af tot zo'n 9 graadjes, brrrr.
De rit van zo'n 800 km verloopt verder opvallend vlot en omstreeks 8pm sta ik -14 uren te vroeg- bij een groot verdeelcentrum in Caledon, ON aan de kaai. Tot voor kort konden we -indien 12 uren te vroeg voor afspraak- onze geladen trailer droppen in de dichtstbijzijnde Day & Ross terminal waarna de euh welwillende trucker weer met een andere vracht verder kon terwijl zijn vorige lading door local drivers keurig en op tijd afgeleverd zou gaan worden. Nieuwe regels gebieden de chauffeur nu om bij zijn lading te blijven, doh!
Op het moment dat ik me aanbied heeft de nachtploeg gelukkig net weinig om handen. Ze willen me vanavond nog lossen, en dat verschaft me net tijd genoeg om mijn dagboek aan te vullen, yehaaa!

Technische problemen...

... houden me dik 24 hrs van de baan.

Maandagavond @ Brian's Shop aangekomen zodat hij vanochtend de -vermoeide- batterijen kon testen en gelijk een redelijk dood exemplaar kon vervangen. 't Heeft hier vannacht trouwens eens serieus geregend.
Intussen hangt de externe koeler nu ook weer vast achter op de cabinewand en het luchtlek voorin is hersteld. Tegelijk werden alle assen van nieuw winters schoeisel voorzien, zijnde 10 ipv de voorziene 8 banden. Over de merkenkeuze spreek ik mij hier niet uit (maar Master Luke bolt al ver in de 390.000 Km met zijn Michelins...)

Om de rack & pinion steering te vervangen rij ik enkele kilometers verderop in Hartland bij Valley's Equipment, waar # 23336 achterna ook opnieuw uitgelijnd dient te worden (waarvoor Brian niet over de nodige infrastructuur beschikt...).

Wat is er tijdens mijn korte vakantie zoal veranderd, in the Maritimes??
- De natuur! De Indian Summer, terwijl er op sommige plaatsen nog graan staat te wiegen in de wind of de aardappels nog in de grond steken (nachtvorst aan de grond, toen ik zondag vertrok @ the farm en overdag nog 18 graden warm...).

@ the farm

- De eeneiige tweelingbroertjes uit Hartland hebben hun kleurrijke oude Eagle trucks ingeruild voor 2 full option doch maagdelijk witte ProStars waarmee ze nu weer vrolijk achter mekaar aan door het landschap crossen.

Daar hedde ze!!

- Season campings en Tourist Information Centers sluiten weer voor 6 maanden hun deuren en de laatste RV's zijn onderweg naar huis, voor hun lange winterslaap. Over goed 2 weken zou het hier kunnen gaan sneeuwen!
- Mijn maatje MarieJo trekt niet langer voor Day & Ross. La petit' MarieJo avec ses gros... pneumatiques, LoL, was bij mijn weten de enige onder ons, welke op dikke Super Singles rond reed. Zal dus iemand anders moeten vinden om mijn school-frans naar heus Quebecois om te scholen. Jammer maar helaas...

Hmmm, schoon ogen!

- Voor door de meer westelijk gelegen staten en provincies te rijden moet men verplicht sneeuwkettingen bij zich hebben!


Intussen ben ik -opnieuw- wachtende, in onze Hartland terminal. Ik kreeg net een lading scrap voor Crabtree in Quebec doch de luchtvering van de trailer wou niet mee en wordt nu hersteld in onze eigenste shop. Woensdagochtend (als de techniek mee wil) wordt er dus dicht in de buurt van mijn goeie vrienden uit Halle gelost. Ben benieuwd...

Hoezo, problemen??

Dinsdagochtend, 2 oktober.
Omdat de vlieger te laat binnengekomen was zouden wij dus ook veel te laat gaan vertrekken...
Een Bouncin' Big Black Mama werkt zich in de zetel naast mij, op de voorlaatste rij in een A310. Achter ons de stewardessen, de washrooms en de keuken. Uit voorzorg had ik deze keer alvast een zwarte jeans aangetrokken... Onze chauffeur meldt via de intercom dat het vluchtplan aangepast werd waardoor er bijgetankt dient te worden. In volle ochtendspits en met meer dan een uur vertraging vertrekt vlucht TS153... De 2 rijen voor me worden bevolkt door een Joods gezin met 3 jonge kids. Lang vliegen + kleine kinderen = miserie. De pijpenkrullenjongens zijn als het zonnetje in... de woestijn en zetten de buurt op stelten waardoor er zelfs 2 passagiers naar voor willen en mogen verhuizen. De blijvers worden door de stewardessen gepaaid met wijn en chocolade...
Onze piloot meldt droogjes dat we tijdig in Montreal zullen aankomen en hij haalt het onderste uit de kan. Hierbij geen putten of bulten schuwend. Door lucht- en andere zakken gedragen kunnen we  gedurende bijna de ganse vlucht onze gordels aanhouden. De bediening van warm eten dient zelfs 3 keer hervat, waardoor wij op de laatste rij uiteinedelijk een euh koude schotel voorgezet krijgen.
De toiletten zijn gratis en da's goed te zien. Ik vraag me af welke boer met de internationale inhoud van deze beerputten zijn land zal gaan bevruchten ?
Op een gegeven moment valt er tussen de wachtende wc-bezoekers een dame flauw. Volgens mij is ze ofwel zwanger of gaat het hier over hyperventilatie. Later zal blijken dat het mogelijkheid nummerke B was. Geen paniek! Via de intercom roept de piloot mogelijke verpleegsters of dokters op. Als een knap jong verpleegsterke zich aandient ben ik dadelijk kandidaat doktoor (maar dat pakte geen verf).
Gezond en wel en zonder al te veel tussenlandingen loop ik keurig op tijd, gepakt en gezakt de luchthaven Montreal-Trudau buiten. We zijn feitelijk teruggevlogen in de tijd. Het is net 10u geweest, 22 graden warm en een taxi brengt me voor amper $17 naar de vlakbij gelegen Day & Ross yard. Dispatcher Chris heeft me binnen het uur alweer de baan op richting Totonto, dit keer als bijrijder en vooral gast in de vinnige ouwe Volvo van owner/operator Husseyn (was 6 weken out en begint ook vandaag te werken, na de begrafenis van zijn zoon...).

Mijn rijdend nest staat er nog. Kan ook moeilijk anders want de batterijen blijken zo plat als mijn portefeuille. Eens alle bagage in de cabine ga ik op zoek naar hulp en sla de deur dicht, krik krak vast. De heren dispatchers en fleet support zijn mijn reservesleutels kwijtgespeeld en op die manier mag ik -in T'shirt- bij wijze van spreken een nachtje buiten slapen. Woensdagochtend kan ik met behulp van een custom kleerhanger in m'n eigen trekker inbreken, wat nog lukt ook. Daarna helpen 2 collega's om de batterijen op te laden (met startkabels komen we der net niet...) en zo # 23336 weer aan de praat te krijgen. Later die namiddag kan ik geladen en met slaapogen voor 't eerst de baan op richting Hartland-terminal. De Irving truckstop in Saint Liboire wordt mijn slaapplaats (eindelijk horizontaal!). Er blijven nog hooguit 13 graadjes over en dat slaapt heerlijk!

Bij Brian's Shop is er vanmiddag alweer een 30.000 Km onderhoud uitgevoerd en patron Carl belooft voor nieuwe sleutels te zullen zorgen. De batterijen laden voorlopig normaal op en heel binnenkort worden 8 van mijn 10 banden vervangen door winterse modellekes (de natuur heeft hier zijn prachtige herfstcollectie uitgehaald...).

Na de garage volgt er nog een truckwasbeurt en op die manier sta ik later op de avond onverwacht te schitteren @ the farm. Iedereen blijkt weg werken. Een onbekende grote zwarte hond (type Rotweiler?) maakt er nu ook deel uit van het ontvangstcommitee (= effe schrikken!). Dani blijkt intussen verhuisd en haar kamer werd ingenomen door haar vriendin Roxy (= nog effe schrikken, als ik in m'n slippen van de wc naar m'n kamer loop...).

Op zich allemaal geen probleem want we zijn hier in Canada. Toch?

Nog 1 keer slapen...

... en vroeg in de ochtend vertrek ik naar Zaventem. Hopelijk rijden er treinen en wordt er niet gestaakt bij het luchthaven- en cabinepersoneel. Een lange dag wordt het zowiezo gezien het ginds zo'n 5 uur vroeger is dan hier en de vlucht hooguit 7 uur duurt (ik kom dus rond 10 plaatselijke tijd aan...). Van uit Montreal moet ik dan nog vervoer vinden tot Toronto, waar mijn rijdend nest op me wacht. (lees: nog +/- 7 uren bollen...)

Door -heel alleen- mijn appartement leeg te maken heb ik te weinig kunnen genieten van het schitterende weer, hier in het immer zonnige Halle, maar ben anderzijds toch tijdig klaar geraakt zodat er verhuurd kan worden.

Een kort maar krachtige vakantie met enige fijne momenten, yehaaa!